close
close
nethel4nd

Applausje voor treinpersoneel tijdens 3-minutenprotest op perron in Groningen. ‘De mensen hebben géén lontje meer’

In heel Nederland zette het NS-personeel de treinen drie minuten stil uit protest tegen de toenemende agressie aan boord. In Groningen en Assen kon de actie rekenen op sympathie van de reizigers. Maar niet van iedereen

Dat zal je net zien. Juist op de avond dat het NS-personeel protesteert tegen het geweld aan boord van de trein, gaat het even mis op de Sprinter uit Assen. Vier beveiligers reppen zich naar de binnenrollende trein op het Groninger hoofdstation om een passagier tot de orde te roepen die zich heeft misdragen.

Het merendeel van de reizigers die naar buiten stromen als even later de deuren open gaan, heeft niets van het incident gemerkt. Maar het illustreert nog maar eens hoe snel het kan ontsporen. Geweld en agressie zijn dagelijkse kost geworden voor het treinpersoneel.

En daar weten ook de passagiers van de Sprinter alles van. Als een NS-medewerker hen exact om 22.30 uur nog eens uitlegt waarom de treinen drie minuten stilstaan, belonen de samengestroomde reizigers op perron 1B hem dan ook met een welgemeend applaus.

Sprinter houdt 3 minuten halt in het donker bij Tynaarlo

Precies op hetzelfde moment mindert zo’n 20 kilometer zuidelijker ook de Intercity van Groningen naar Rotterdam vaart, in het stikdonkere niemandsland, even voor Tynaarlo. „Dit heb ik voorbereid”, zegt hoofdconducteur Sander en duikt de cabine in naar de intercom.

„Dames en heren, beste reizigers: onze trein komt zo meteen tot stilstand”, roept hij om. „Dit doen wij omdat we aandacht willen vragen voor een maatschappelijk probleem, namelijk verharding, agressie en geweld in alle sectoren van het openbaar vervoer. Net als uw machinist en meer dan tienduizend van mijn collega’s bij de NS wil ik graag veilig thuis komen.”

Het tijdstip van de 3-minutenactie is niet toevallig gekozen. Precies een week geleden om halfelf werd een conducteur op de trein tussen Rotterdam en Den Haag zo mishandeld door een groep jongeren dat ze met een gebroken arm in het ziekenhuis belandde.

Bodycam zet rem op agressie

De maat is vol, zegt Sander als de trein weer optrekt richting Assen. En dat geldt niet alleen voor het NS-personeel. Ook de collega’s op de noordelijke Arriva-treinen en de busdiensten van Qbuzz deden zaterdagavond mee aan het protest.

Of de duvel ermee speelt: bij vertrek uit Groningen kreeg Sander het al bijna aan de stok met een reiziger. De Engels sprekende man toont zijn kapotte OV-kaart en zegt dat hij is ingecheckt met de kaart van een vriend. Kunnen ze hem niet doorwuiven voor deze ene keer?

Als Sander uitlegt dat hij dat niet mag doen, sterker: eigenlijk die kaart van een vriend in beslag zou moeten nemen, wordt de man allengs bozer en bozer. Maar hij druipt toch af. Misschien ligt het aan het feit dat de verslaggever en een collega-conducteur erbij staan. Misschien is het de bodycam op Sanders uniform die erger voorkomt.

Echte raddraaiers hou je niet tegen

„Die draag ik niet voor niks”, zegt de Rotterdammer. „Het is officieel nog een proefproject, maar wij betreft rollen ze het bij de NS landelijk uit voor iedereen. Ik merk nu al dat het werkt, ook al staat ie soms niet eens aan. De echte raddraaiers hou je niet tegen, maar mensen die zeg maar ‘op ‘t randje’ zitten kiezen toch eieren voor hun geld.”

Hij heeft zijn portie geweld en agressie echt wel gehad sinds hij drieënhalf jaar geleden besloot conducteur te worden, toen hij zijn baan als treincateraar verloor omdat de NS die service bij de eerste coronagolf afschafte. Vooral sinds die crisis, en zeker sinds de mondkapjesplicht, heeft hij het wangedrag zien toenemen.

„Bedreigingen, schelden, spugen: je krijgt heel wat te verduren”, zegt Sander („Nee, doe maar geen achternaam: beter voor mijn gemoedsrust”) In het Noorden valt het nog mee. „Als het fout gaat is het altijd in de Randstad.” Eén keer is hij echt mishandeld.. „De dader is opgepakt, maar niet vervolgd: geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Dan denk je wel even: waar doe ik het voor?”

‘Ik laat mijn dag niet verpest door 1 procent van de reizigers’

Dat is wel eens lastig: „Je wilt zo iemand eigenlijk op z’n plek zetten, maar je mag het niet laten escaleren. Dat gaat zó tegen je gevoel in. Maar als ik iemands identiteitskaart vraag en hij geeft hem niet, sta ik al machteloos want we zijn sinds twee jaar niet meer bevoegd als buitengewoon opsporingsambtenaar.”

Zelf wil hij zich niet weg laten intimideren. „Maar meerdere collega’s zijn machinist geworden of geswitcht naar de NS-dienst Veiligheid en Service. Ik wil dat niet. Natuurlijk, ik heb ook een partner thuis die wil dat ik veilig thuis kom. Maar het belangrijkste voor mij is: ik laat mijn dag niet verpesten door nog geen 1 procent van het totale volk dat in de trein zit. Ik trek me op aan die 99 procent ‘normale’ reizigers.”

‘Respect dat conducteurs het geweld nog kunnen hanteren’

„Ik heb groot respect voor die conducteurs”, zegt stad-Groninger Johan Meijer, even later onderweg in de trein van Assen naar huis. Hij reist zo’n zes keer per week met de trein, vooral op deze route. „Af en toe kom je wel eens baldadige mensen tegen die agressief worden om niks. Zo’n conducteur staat er alleen voor maar kan het toch nog hanteren.”

Meijer stapte net na de actie in Assen aan boord van de Sprinter uit Zwolle naar Groningen, maar in dezelfde trein heeft stadgenoot René Dubbis 3 minuten stilgestaan in Hoogeveen. „Wat mij betreft had het ook gerust 5 minuten mogen duren”, zegt hij. „Heel terecht dat er eindelijk eens wat van gezegd wordt. Die agressie overal, het slaat nergens op. Vooral sinds die corona hebben de mensen helemaal géén lontje meer.”

Related Articles

Back to top button